Σάββατο 9 Αυγούστου 2008

Παναγιώτης Μιχαλόπουλος
(Επιστολογράφος - Blogger)
Ξάνθου 66 -16777- Ελληνικό.
Τηλέφωνο: 698 2331071

1. ΥΜΝΟΙ ΚΑΙ ΑΣΜΑΤΑ
http://ymnoiasmata.blogspot.com/
2. Καλόγερος Παΐσιος
http://kalogeropaisios.blogspot.com/
3. Λείψανα
http://leipsana.blogspot.com/
4. Παναγιώτης Μιχαλόπουλος
http://p-michalopoulos.blogspot.com/
5. Άγιο Φως
http://agiofos.blogspot.com/
6. Αγιογραφίες
http://agiograffiti.blogspot.com/
7. ΧΑΙΡΕΤΕ
http://xairete.blogspot.com/
8. ΙΣΛΑΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
http://islamikathemata.blogspot.com/

9. Στολές Δεσποτικές
http://stolesdespotikes.blogspot.com/
10. Αγία Γραφή
http://agiografika.blogspot.com/
11. Χιουμοριστικά
http://humoristica.blogspot.com/
12. ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
http://ecclesiasthemata.blogspot.com/
13. IERONYMOS-B
http://ieronymosb.blogspot.com/
14. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
http://bartholomaios.blogspot.com/
15. Ρασοφόροι
http://rasoforoi.blogspot.com/
16. Παπική Εκκλησία
http://papismos.blogspot.com/
17. Άγιος Κορυδαλλού
http://agios-korydallou.blogspot.com/
18. Δεισιδαιμονίες
http://deisidaimonies.blogspot.com/
19. Δαρβινισμός
http://darwinismos.blogspot.com/
20. Νεο-Ειδωλολάτρες
http://idololatres.blogspot.com/

Τετάρτη 6 Αυγούστου 2008

Ανεξήγητος συμπεριφορά οικουμενιστών



ΑΝΕΞΗΓΗΤΟΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ - ΛΥΠΗΡΟΝ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ

Εις την εποχήν μας ενώ ο Παπισμός καταρρέει και τον εγκαταλείπουν και αποδοκιμάζουν χιλιάδες όχι μόνον απλοί πιστοί αλλά και διακεκριμένα στελέχη, έρχονται οι εκπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου και λοιποί φιλενωτικοί επίσκοποι να στηρίξουν τον καταρρέοντα παπισμόν, να συνταυτισθούν μαζί του και να φθάσουν μέχρι του σημείου να ομιλούν ότι είναι αδελφή εκκλησία και ότι δεν είναι αιρετικοί οι παπικοί.
Λυπηρόν κατάντημα, διότι οι φύσει φύλακες της αμωμήτου πίστεως και προστάται του λογικού ποιμνίου από καλοί ποιμένες έγιναν κακοί, και φρονούν και κηρύττουν ενάντια με την πίστιν και παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ως και των πιστών εκφραστών Της θεοφόρων Αγίων Πατέρων. Έφθασαν, δυστυχώς, οι περισσότεροι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας να αναγνωρίζουν ως σπουδαίον τον ενσαρκωτήν της αιρέσεως πάπαν.
Και όχι μόνον δεν καταβάλλουν προσπάθεια δια να επιστρέψουν οι αιρετικοί στην Ορθοδοξίαν, αλλά επευλογούν την αίρεσιν, αγωνιζόμενοι να πείσουν τους ορθοδόξους πιστούς, ότι οι αιρετικοί παπικοί και προτεστάντες δεν είναι πεπλανημένοι! Όσοι δε από τους ορθοδόξους πιστούς χριστιανούς, καλώς πράττοντες, δεν αποδέχονται τις αντορθόδοξες αυτές ενέργειες, αντί να επαινεθούν δια την εμμονήν των εις την πίστιν των Πατέρων τους, διώκονται σκληρώς.
Οποία κατάπτωσις και διαστροφή! Φιλενωτικοί εκκλησιαστικοί και θεολογικοί κύκλοι μάς οδηγούν σε νέα ψευδοένωσι, σε μεγάλον πειρασμόν και σε σχίσματα. Όπως δείχνουν τα πράγματα συντελείται σταδιακή σε βάθος και έκτασι προδοσία της πίστεως, και αρκετοί από τους τεταγμένους να προστατεύσουν την Εκκλησίαν και το ποίμνιον τηρούν σιωπή ιχθύος και ασχολούνται, κατά το πλείστον, εις ανασυγκρότησιν κτιρίων και έτσι έμμεσα γίνονται συνεργάται με όσους επιβουλεύονται την Ορθόδοξον πίστιν.
Θα ευρεθούμε, δυστυχώς, προ τετελεσμένων γεγονότων. Την ψευδοένωσι φαίνεται πως την έχουν ήδη προαποφασίσει σε μυστικές συμφωνίες και την προοθούν με δόσεις, όπως με τις κοινές προσευχές ορθοδόξων μετά δυτικών και άλλες κενοφανείς και παράδοξες αδικαιολόγητες επινοήσεις.
Το απόρθητον φρούριον της Ορθοδοξίας εις τας ημέρας μας κινδυνεύει περισσότερον από ενίους πατριάρχας, αρχιεπισκόπους, επισκόπους, κληρικούς και λαϊκούς, οι οποίοι εναυάγησαν περί την πίστιν και υπερμαχούν εις την κακήν αυτήν ένωσιν, εφ' όσον δεν γίνεται κατά Χριστόν και εν αληθεία.
Πότε επί τέλους σκέπτονται οι Επίσκοποι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και τα προπύργια της Πίστεώς μας, τα Ιερά Μοναστήρια, να σημάνουν ιερόν συναγερμόν, αν όχι τώρα που νοθεύεται η ορθόδοξος πίστις των αγίων Πατέρων μας; Και ακούγονται και γράφονται αλλόκοτες θεωρίες, πως η παπική εκκλησία είναι αδελφή εκκλησία, ότι έχουν χάριν και άλλα βλάσφημα, ασεβή και εναντία των όσων πρεσβεύει η Εκκλησία μας η Ορθόδοξος;


Ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Μπιλάλης γράφει επιτυχώς τα εξής σχετικώς:
Η αληθής ένωσις των Εκκλησιών δεν επιτυγχάνεται με την δουλικήν προσαρμογήν των ορθοδόξων προς τας λατινικάς καινοτομίας, αλλά με την επιστροφήν της σχισματικής και αιρετικής παπικής εκκλησίας εις τους κόλπους της «Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», της οποίας οργανικήν και αδιάσπαστον συνέχειαν αποτελεί μόνη η Ορθόδοξος Ανατολική Καθολική Εκκλησία.

Ιερά Μητρόπολις Λαγκαδά
Ιερά Μονή Παντοκράτορος
57018 Μελισσοχώρι
Θεσσαλονίκης

Αυτό το κείμενο στα Αγγλικά:


Inexplicable behaviour of the ecumenists.


Ecumenism


In our time while Papism is collapsing, abandoned and disapproved by thousands, not only by its simple followers but also by prominent members, there come the representatives of the Ecumenical Patriarchate and the rest of the pro-union bishops ready to shore up the collapsing Papism, to stand by them to the point of calling her a sister Church and claim that the Papists are not heretics. It is a sad result, because the natural guardians of the unblemished faith and the protectors of the noetic flock from good shepherds became bad, and are of the opinion and preach against the faith and traditions of the Orthodox Church as well as of her faithful voices, the holy Godbearing Fathers.
Unfortunately, most of the Orthodox representatives have come to accept as important the heretic incarnate Pope. And not only they do not try to have the heretics return to Orthodoxy, but they praise the heresy and struggle to convince the Orthodox faithful that the heretic Papists and Protestants are not deceived. Those of the Orthodox Christians who rightly do not accept the anti-Orthodox acts, instead of being praised for their steadfastness of faith of their Fathers, they are severely persecuted. Thus the fall and perversion. Pro-union church members and theological circles, direct us towards a false union, to a great temptation and schisms. As the situation shows it is conducive to a gradual deepening and ever increasing betrayal of the Faith. Many of those who took the side to protect the Church and the flock, keep the silence of the fish and keep busy for the most part with the upkeep of the buildings and so become indirectly accomplices with those that impose on the Orthodox faith. We shall find ourselves unfortunately facing "de-facto" events. The false union it seems they have already decided by secret agreements and they advance it by doses, like the common prayers of the Orthodox with westerners and other innovative and strongly unsupportable fabrications.
The unbreachable fort of Orthodoxy in our times, is more in danger by particular patriarchs, archbishops, bishops, clerics and lay people, who are shipwrecked in faith and struggle hard for the evil union since it is not in accordance with Christ and the Truth. When do the Bishops of the Orthodox Church and the forefront forts of Faith, the Holy Monasteries, intend to sound the alarm if not now that the Orthodox faith of the Holy Fathers is being adulterated? Grotesque theories are being heard and published that the papist church is a sister church, that they have grace and other blasphemes, irreverent and contrary to what the Orthodox Church stands for. The blessed Archimandrite Spyridon Bilalis writes the following. The true union of the Churches cannot succeed though the forced adaptation of the Orthodox faithful to the Latin innovations, but by the return of the schismatic and heretic Papist Church to the bosom of the "One, Holy, Catholic and Apostolic Church", which only the Eastern Orthodox Catholic Church comprises the functional and uninterrupted continuity.

Inexplicable behaviour of the ecumenists.

Τρίτη 5 Αυγούστου 2008

Αρχειακό υλικό: Ο Χριστόδουλος στο Βατικανό.


Τι προσδοκά ο Χριστόδουλος από την επίσκεψη του στο Βατικανό.

Το παρασκηνιακό «δούναι και λαβείν» Ρώμης και Αθήνας- Θα υπάρξουν αντιδράσεις από την Ιεραρχία;

Η ανακοίνωση της Διαρκούς «Ιεράς» Συνόδου για την επίσημη επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στο Βατικανό στις 14 Δεκεμβρίου 2006 είναι αλήθεια ότι έχει επιφέρει διχασμό σε κλήρο και λαό. Πολλοί ανώτατοι εκκλησιαστικοί παράγοντες πίστευαν πως τελικά η επίσκεψη αυτή θα ματαιωνόταν μετά τις αντιδράσεις που είχε προκαλέσει στην Ιεραρχία η επίσκεψη του προκατόχου του σημερινού Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ στην Αθήνα. Υπενθυμίζουμε πως τότε η Ιεραρχία είχε αποφασίσει να ματαιωθεί η ανταπόδοση της επίσκεψης του Αρχιεπισκόπου και να γίνει εν ευθέτω χρόνω. Ωστόσο, είχε αφήσει ασαφή τη διευκρίνιση εάν απαιτείτο και πάλι απόφαση του ανωτάτου αυτού σώματος της Ιεραρχίας για το ταξίδι αυτό. Το στοιχείο αυτό αποτέλεσε τη βάση στον Αρχιεπίσκοπο, ώστε να μεταθέσει το όλο ζήτημα από την Ιεραρχία, στη ΔΙΣ, ένα σώμα πιο ευέλικτο και πιο εύκολα ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟ από τον ίδιο και να μεταβεί στη Ρώμη με την κάλυψη της. Τι σημαίνει αυτό;

Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ αυτό σημαίνει πως ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος θα επισκεφθεί το Βατικανό, ως Προκαθήμενος (ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΘΗΜΕΝΟΣ) της Εκκλησίας της Ελλάδος και όχι ως ένας εκ των 80 εν «ενεργεία» (;) Μητροπολιτών, όπως πολλοί μητροπολίτες θα προτιμούσαν. Θα είναι ο πρώτος μάλιστα Προκαθήμενος (ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΘΗΜΕΝΟΣ) στην ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος που τολμά (ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΧΙΛΙΩΝ ΠΙΘΗΚΩΝ) να αντιπαρατεθεί στις λαϊκές παραδόσεις, όπως λ.χ. σ' αυτή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που ήταν ενάντια στον Πάπα. Βέβαια, ως άριστος γνώστης της εκκλησιαστικής ελλαδικής διπλωματίας («ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ» ΑΠΑΤΕΩΝΙΑΣ) εργάστηκε μεθοδικά επί δύο και πλέον έτη για να καταφέρει να μεταβεί στη Ρώμη. Είναι ο μοναδικός Αρχιεπίσκοπος που έδωσε προτεραιότητες και βάρος στην ανάπτυξη των σχέσεων με το Βατικανό («ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΠΑΠΑ, ΤΟΝ ΠΑΠΑ, ΤΟΝ ΠΑΠΑ»), φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να προκαλέσει προβληματισμό και υποψίες στο Φανάρι για τις πραγματικές επιδιώξεις που κρύβει η πολιτική (ΤΗΣ ΚΟΛΟΒΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ) αυτή...

Συγκεκριμένα όχι μόνο κατάφερε να διατηρήσει το (ΑΝΟΙΧΤΟ ΟΧΕΤΟ) δίαυλο επικοινωνίας που άνοιξε ο Πολωνικής καταγωγής προκάτοχος του σημερινού Πάπα, Ιωάννης Παύλος ο Β΄ αλλά καλλιέργησε περαιτέρω αυτό σε πολλούς τομείς, όπως λ.χ. είναι η κοινή εκδοτική δραστηριότητα και η τακτική ανταλλαγή επισκέψεων (ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΩΝ) ιερωμένων όλων των βαθμίδων. Φρόντιζε μάλιστα να υπεραμύνεται της πολιτικής αυτής, η οποία εκ προοιμίου γνώριζε (ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ) ότι αποτελεί και κυβερνητική βούληση. Και αυτό γιατί λέγεται πως το Βατικανό και συγκεκριμένα η τράπεζα που διαθέτει είναι επικεφαλής μιας ομάδας τραπεζών που δανειοδοτούν την Ελλάδα. Εάν πραγματικά ισχύει αυτό, που αν και πολλές φορές έχει γραφεί ουδέποτε διαψεύστηκε (ΧΑ, ΧΑ), τότε γίνεται εύκολα κατανοητό ότι τα «εκκλησιαστικά» ανοίγματα (ΤΟΣΟ ΦΑΡΔΟΣ ΠΙΑ!) παρασκηνιακά φέρουν και τη σφραγίδα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Τα ανωτέρω ενισχύουν άλλωστε και οι τακτικές επισκέψεις στο Βατικανό του (ΑΛΗΣΤΟΥ ΜΝΗΜΗΣ) τέως προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου αλλά και των υπουργών Εξωτερικών της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και της πρώην του ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται έχει να κάνει με τις επιδιώξεις, τα αποτελέσματα, ή καλύτερα το δούναι και λαβείν που κρύβει αυτή η επίσκεψη του μαΣκαριωτάτου. Το βέβαιο είναι πάντως πως δεν αποσκοπεί σε εκκλησιαστική (ΑΛΛΑ ΣΩΜΑΤΙΚΗ, ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ) ένωση. Κάτι τέτοιο άλλωστε δεν θα μπορούσε να συμβεί, αφού για τις εκκλησιαστικές-δογματικές διαφορές, όπως ορθώς είπε και ο ίδιος, βρίσκεται εν εξελίξει ο «θεολογικός» διάολος.
Μία λοιπόν εκ των επιδιώξεων της επίσκεψης που διατυμπανίζει (ΣΩΣΤΗ ΜΠΑΝΤΑ) συχνά-πυκνά ο Αρχιεπίσκοπος είναι η συνεργασία και η ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών σε κοινωνικά ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος. Όλοι κατανοούμε ότι μια τέτοια ανταλλαγή αποσκοπεί και αποβλέπει εις όφελος των πιστών. Ως εκ τούτου θα πρέπει (ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΛΟΓΙΚΑ) να εκλαμβάνεται θετικά. Σε θέματα μέριμνας και κοινωνικής αλληλεγγύης αδυνάτων και φτωχών υπάρχει πάντοτε η ανάλογη ευαισθησία στον (ΜΗ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΠΟΝΗΡΙΑ) ελληνικό λαό. Με δεδομένο όμως ότι η ΠΑΠΙΚΗ «Εκκλησία»ΤΑΧΑ, αν και πέτυχε να αναπτύξει σε αρκετά μεγάλο βαθμό την κοινωνική πρόνοια, εν τούτοις είναι ηλίου φαεινότερο ότι απέτυχε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πιστών της. Εμείς λοιπόν ως Ορθόδοξη Εκκλησία τι θα εφαρμόσουμε; Θα αναπτύξουμε μια ανάλογη ποιμαντική μέριμνα αποσκοπώντας να χαρακτηρισθούμε ως ο άριστος κοινωνικός (ΚΡΑΤΙΚΟΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΑ ΜΙΣΘΟΔΟΤΟΥΜΕΝΟΣ) φορέας, κινδυνεύοντας συνάμα ακόμη και να λησμονήσουμε (ΠΟΤΕ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ ΑΛΛΩΣΤΕ;) ότι η Εκκλησία είναι κιβωτός σωτηρίας; Δεν θα θέλαμε στο σημείο αυτό να επεκταθούμε επί του παρόντος στη μύχια επιθυμία ορισμένων παραγόντων σε κοινές με το Βατικανό οικονομικές δραστηριότητες και «εκμετάλλευση» ευρωπαϊκών κονδυλίων με τη ... δικαιολογία των ιεραποστολικών (ΚΟΙΝΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ ΠΑΠΑ) σκοπών. Και αυτό γιατί δεν θα θέλαμε να προτρέξουμε σε γεγονότα που προγραμματίζονται να γίνουν στο μέλλον.

Αποτελεί επιδίωξη άραγε της επίσκεψης αυτής η καλλιέργεια προσέγγισης της Ορθόδοξης Εκκλησίας με το Βατικανό (ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ») και τον «Πατριάρχη» της Δύσης (ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑ), Πάπα; Δηλαδή αποσκοπεί στο να δοθεί το μήνυμα διάλυσης της καχυποψίας. Ίσως κάτι τέτοιο θα εξυπηρετούσε κατά κάποιο τρόπο τη ΠΑΠΙΚΗ ΨΕΥΤΟΕκκλησία-ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, η οποία εμμένει περιέργως στο να διατηρεί τις Ουνιτικές Εκκλησίες στην Ανατολή. Έπ' ουδενί όμως θα βοηθούσε την Ορθόδοξη Εκκλησία τουλάχιστον στην παρούσα χρονική περίοδο. Και δεν θα την εξυπηρετούσε γιατί κατά ομολογία του συνόλου των Ιεραρχών μας ο ελληνικός λαός στη συντριπτική πλειονότητά του (99%) παραμένει ακατήχητος σε βασικές αρχές του ευαγγελικού σωτηριώδους μηνύματος. Άρα μια τέτοιου είδους προσέγγιση εμπεριέχει κινδύνους αλλοίωσης βασικών χαρακτηριστικών στοιχείων που έχουν να κάνουν με την αλήθεια της πίστεως μας. Για να γίνουμε πιο κατανοητοί θυμίζουμε ότι επισήμως το Βατικανό έχει επιτρέψει σε ρωμαιοκαθολικούς πιστούς να κοινωνούν και να μετέχουν των αχράντων μυστηρίων (βλ. «Θεία Λειτουργία» Ραβέννας!!!). Κάτι τέτοιο όμως για την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι επιτρεπτό και ρητώς απαγορεύεται από κανόνες. Άρα η επιχειρούμενη προσέγγιση εάν πραγματικά ισχύει χαρακτηρίζεται επιπόλαιη και αβάσιμη, γιατί πέραν των άλλων λόγων η προσέγγιση στην αλήθεια της Ορθόδοξης πίστης, προϋποθέτει μετάνοια. Βέβαια ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος υποστηρίζει ότι οι δογματικές διαφορές μας με το Βατικανό αποτελούν θεολογούμενα, δηλαδή συζητήσιμα θέματα. Με λίγα λόγια ο εν λόγω ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ Ιεράρχης θεωρεί ότι η άσπιλος σύλληψη της Θεοτόκου, το filioque, το αλάθητο του Πάπα κ. ά είναι ζητήματα που μπορεί να τα συζητήσουμε ως Ορθόδοξοι χριστιανοί!!! Εάν κάτι τέτοιο τελικά ισχύει σε γενικότερο επίπεδο τότε υφίσταται κίνδυνος αλλοίωσης και στο ορθόδοξο δόγμα...

Ως θετικό στοιχείο πάντως (ΓΙΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΣΤΑ ΠΑΓΚΑΡΙΑ) δύναται να εκληφθεί η χορήγηση τεμαχίου του «ιερού λειψάνου» (ΤΕΜΑΧΙΟ ΑΛΥΣΙΔΑΣ ΛΕΝΕ) του Αποστόλου Παύλου, που προβλέπεται να λάβει ο «ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ» Αρχιεπίσκοπος. Αυτό σημαίνει εκτός των άλλων ότι η Αρχιεπισκοπή θα μπορεί να καυχιέται εν ΜΑΜΜΩΝΑ ότι αποτελεί βασικό αποστολικό προσκύνημα, κάτι που θα βοηθούσε μελλοντικά πάρα πολύ (ΣΤΗΝ ΚΟΝΟΜΑ) στον όλο σχεδιασμό ανάπτυξης του θρησκευτικού-προσκυνηματικού τουρισμού...

Η Ρώμη έχει λόγους να επιχειρεί ανοίγματα στην Ορθόδοξη Ανατολή. Αντιθέτως επί του παρόντος η Ορθόδοξη Ανατολή δεν έχει κανένα πνευματικό λόγο να ευνοείται από ανάλογα ανοίγματα προς τη Δύση. Και όλα αυτά θα πρέπει να αναλογιστούν οι ανώτατοι εκκλησιαστικοί παράγοντες πως διχάζουν το χριστεπώνυμο ποίμνιο που αν και δείχνει αμέριστη εμπιστοσύνη στην Εκκλησία δεν παύει να προβληματίζεται από τις κινήσεις των θρησκευτικών «ορθοδόξων» τραγών της... Προβληματισμό επιφέρουν τέτοιες κινήσεις και στην ίδια τη ΠΑΠΙΚΗ ΨΕΥΤΟΕκκλησία, η οποία αντί να διαπιστώσει και να εκλάβει ως παράδειγμα μια σοβαρή στάση εκ μέρους της Ορθόδοξης Ανατολής κατανοεί και εκλαμβάνει τα ανοίγματα αυτά ως κινήσεις δημοσίων σχέσεων και εντυπωσιασμού. Αποτέλεσμα τούτου είναι να πληγεί σταδιακά η αποσαφηνισμένη και δεδομένη σήμερα καλή διάθεση μιας σημαντικής ομάδας ΠΑΠΙΚΩΝ προς την εντρύφηση της Πατερικής Ορθόδοξης Ανατολής. Γι' αυτό μόνο η αληθινή αγάπη και όχι οι φθηνοί εντυπωσιασμοί, οδηγεί στην καθολικότητα, η σθεναρή ορθόδοξη πίστη και όχι τα διπλωματικά παιχνίδια, προλειαίνει το έδαφος για ουσιαστικές αλλαγές, η ταπείνωση και η μετάνοια και όχι οι παρασκηνιακές οικονομικές συναλλαγές συμβάλλουν στην ορθή προσέγγιση Ανατολής και Δύσης.

http://groups.yahoo.com/group/Orthodoxia/message/11207

Προβολή, κωδικοποίηση χαρακτηριστικών, Unicode

ΜΗΤΣΙΚΩΣΤΑΣ - ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΗΤΣΙΚΩΣΤΑΣ - ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2004

Ξαναχτύπησε ο κ. Μητσικώστας, με μια σάτιρα «μιράκολο» (θαύμα) για μια «ρεντίκολο» (ρεζίλι για εμάς τους Ορθόδοξους)... τσίρκο(κα)λο-κατάσταση!..

Τη φορά αυτή, σαν Δημοσθένης Λιακόπουλος, δώριζε στους δέκα πρώτους που θα παράγγελναν ένα βιβλίο του, και... «δέκα πλήρη σετ, των αυθεντικών» ανύπαρκτου «μεγάλου μάρτυρα της Ορθοδοξίας», και συγκεκριμένα, «πλήρη» σετ από «το καύκαλο, τη λεκάνη, τα μηριαία οστά, και τις κνήμες του», με συνοδευτικό πιστοποιητικό εγγύησης μάλιστα από... μητροπολίτη της Εκκλησίας μας!

Μια σάτιρα που «τσακίζει κόκαλα», όχι μόνο αυτά της παπικής προελεύσεως και αμφίβολου γνησιότητας (ιερών λειψάνων τάχα), αλλά και όλων αυτών των «εκκλησιαστικών» που τα εκμεταλλεύονται...

Δευτέρα 4 Αυγούστου 2008

Βαρθολομαίος και Βενέδικτος: «Ένωση» σε... σάλια και ρόμπες!

Ο Μάρκο Τ (στο ECCLESIAnet) είπε...


Σχόλιο, στο
ECCLESIAnet:

Ο Μάρκο Τ είπε...

Κυριακή ημέρα και εορτή Πέτρου και Παύλου, ο πατριάρχης ώφειλε να λειτουργήσει στον Ορθόδοξο ναό του Αγίου Θεοδώρου της Ρώμης. Κατόπιν ας πήγαινε να ευχηθεί στον πάπα. Δεν χρειάζονταν καθόλου ανούσιες και θεατρικές λειτουργικές συμπροσευχές με μανδύες και πατερίτσες και Ευαγγέλια. Αλλά αυτά προφανώς έχουν γίνει έθος για το Φανάρι, που αναζητά την επιβίωσή του στις δημόσιες σχέσεις και την επιβεβαίωσή του ως προς τη θέση του στην Ορθόδοξη Εκκλησία στην αναγνώριση του πατριάρχη ως (περίπου) ισότιμου προς τον πάπα από Ρωμαιοκαθολικούς και ετερόδοξους γενικά.

Δυστυχώς, από τη στιγμή που, με τη συνθήκη της Λωζάννης και την ανταλλαγή των πληθυσμών, μοιραία ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης κατάντησε νησίδα διαρκώς συρρικνούμενη, η μετατροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε ένα ιδιότυπο κογκλάβιο αρχιερέων, οι περισσότεροι από τους οποίους χωρίς ποίμνιο, ήταν αναπόφευκτη. Και αναπόφευκτη ήταν πλέον η αναζήτηση στηριγμάτων σε δημόσιες σχέσεις, με το οποιοδήποτε τίμημα. Και επειδή αυτά συμβαίνουν εδώ και μισό αιώνα στο Φανάρι, έχουν γίνει πλέον καθεστώς.

Φυσικά, ένωση με τους Ρωμαιοκαθολικούς είναι ουσιαστικά αδύνατο να γίνει, επειδή και υπάρχουν σοβαρότατα εμπόδια θεολογικής και εκκλησιολογικής φύσεως, αλλά και επειδή (υποθετικά μιλάμε), ακόμα και να συμφωνήσει το Φανάρι σε κάτι τέτοιο, θα υπάρξει σοβαρότατη αντίδραση και πρώτα απ' όλα μέσα στους ίδιους τους κόλπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Δεν εννοώ φυσικά την Κωνσταντινούπολη με τους ελάχιστους πιστούς, εννοώ το Άγιον Όρος, τα Δωδεκάνησα, την Κρήτη, την Αυστραλία, την Αμερική. Στην τελευταία υπάρχει πλέον ισχυρός μοναχισμός που εξαρτάται μεν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά έχει αντιοικουμενιστικό προσανατολισμό. Και ο μοναχισμός αυτός της Αμερικής έχει ευρύτερη επιρροή πνευματική μεταξύ Ελλήνων και ξένων Ορθοδόξων.
Να μην ξεχνούμε επίσης ότι τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται δυναμικά η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Λατινική Αμερική, όπου οι Ορθόδοξοι κληρικοί και λαϊκοί υπάγονται στην πλειοψηφία τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά προέρχονται από τον Ρωμαιοκαθολικισμό, τον οποίο εγκατέλειψαν συνειδητά.
Επειδή έχω γνωρίσει ιερείς από Κούβα και Κολομβία, ξέρω ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν πρόκειται ποτέ να μεταβληθούν σε Ουνίτες, επειδή ακριβώς έχουν βιώσει την πνευματική ένδεια του σύγχρονου Καθολικισμού.

(Τρίτη, 1 Ιουλίου 2008. 1:22 πμ)

Ο Αντίχριστος Διάβολος, και η ουρά του!..